سُگهَڙَ جا حوال

پوئين مئي جي مهيني ۾ مان سنڌ ويس. اتي سچل جي درگاهه ۽ بيدل جي درگاهه تي حاضري ڀري. بيدل جي درگاهه تي ٻه گاديون هيون، هڪڙا ملن جي ٻي صوفين جي! هڪڙي روايت آهي ته؛

هڪڙي ڀيري بيدل فقير گهمندي گهمندي وڃي پني عاقل پُڳو. اتي هڪ عالم ۽ عامل مولوي  عبدالقادر رهندو هيو جنهن کي جڏهن خبر پئي ته هڪ فقير آيو آهي ڳوٺ ۾ ته کڻي حال احوال لئه سڏايائينس. هاڻي فقير ته هيو ئي فقير سو وڃي حاضري ڀريائينس. مولويءَ پڇيس ابا ڪٿي ويٺو آهين؟“ فقير چيس روهڙيءَ ۾“. مولويءَ چيس اُتي جتي جان الله شاهه رهندو هيو ۽ پاڻ کي الله سڏائيندو هيو“، فقير ورندي ڏنائينس ”هائو“. مولويءَ پڇيس ”پوءِ مري ڇو ويو؟ فقير وراڻيس ”الله جو هي به گهر، هو به گهر، وڻيس ته هن گهر ۾ رهي، وڻيس ته هُن گهر ۾ رهي

 ايڪائيءَ ۾ ايڪُ ٿي، سَڀائي صفات

دينُ ڪُفُر نابود ٿيو، طَيءِ ٿي طلسمات

دوُر ڪري درجات، مڙيائي مُحيط ٿيو.

 ايڪائيءَ ۾ ايڪُ ٿيو، سَڀو ڏوههُ ثوابُ،

هستيءَ جو حجابُ هَمه منجه هٽجي ويو

.  

ايڪائيءَ ۾ ايڪُ ٿيو، بيرَنگي ۽ رَنگُ،

وحدَتَ ۾ زائل ٿيو، دُوائيءَ جو زنگُ،

مُلا ۽ مَلَنگُ، حقيقت ۾ هِڪُ ٿيا.

  

حقيقت ۾ هِڪُ ٿيو، ڪُفُر ۽ اِيمانُ،

مَظهَرُ موليٰ پاڪَ جي هندو مسلمانُ،

تارا ڪيا، تالانُ، سوُرَجِ سندي سوجهرو.

  

حقيقت ۾ هِڪُ ٿيو، اَڇو ۽ ڪارو،

نيِنهنَ هَنيو نَعرو، هَرِ مَظهَرَ ۾ هڪڙو.

حقيقت ۾ هِڪُ ٿيو، نُوري ۽ ناري،

دِينُ ڪُفر آهن ٻئي، ڄَڻ هڪ وڻ جي ٽاري،

حاذق هوشياري، رکين اِنهيءَ رموز جي. 

حقيقت ۾ هِڪُ ٿيو، بيراهي ۽ راهه…

ڪجهه دوستن مون کان پڇيو ته مان هن بلاگ ۾ پنهنجو نالو ڇو نه رکيو آهي. منهنجي اکين اڳيان ڀٽ جي درگاهه جي سامهون وارو ميوزيم ڦرڻ لڳيو. جت هاڻي شيخ اياز جي ڳوري قبر آهي. ڳوري مون ان لاءِ چيو جو سندس مزار وڃي هڪ طرف ويهندي. لڳي ٿو اياز جي شروع وارن ڏينهن ۾ لکيل شاعري نه صرف ماڻهن لاءِ پر هن جي قبر لاءِ به ڳوري آهي. هڻي ماڻهن جي مٽي ڳوهيائين.

ڳالهه پئي هلي ڀٽ جي ميوزيم جي، جت مون ڪيئي نانوَ سواءِ سُگهَڙَ ڏٺا آهن. ويٺا چُپڙي ڪري ناتو نڀائين. هڪ هڪ سٽ کڻي ويٺا پتوڙين. هڪ ڀيري مان به وڃي ويٺو مان ڪچهري ۾، مون سمجهيو پئي ته مان به ڪي ڊڳ ڪتاب پڙهيا آهن سو منهن ڏئي ويندو مان. ٻڌڻ شروع ڪيو ته ڳالهائڻ ئي ڪونه پيو نڪري. چيم ته چپڙي ڪري ڪچهري مان سکان. هڪ هڪ اکر کي کوٽن پيا. نانو ڪنهنجو به مون کي ڪونه هئي خبر. درگاهن تي فقير نانو پويان ڇڏي ايندا آهن، ڪچهرين ۾ سُگهڙ نانو وڃائي ويهندا آهن ۽ حوالن ۾ نانو وساري ويهندا آهن.

Read the rest of this entry »

شاهو فقير

روحل جو وڏو پٽ، روحل جو مريد ۽ ساڳي تصوف جي راهه تي هلندڙ. جهنگ ۾ ويهي ڪلام پڙهندو هيو. روحل سان سوال جواب لکيائين تصوف تي. اهي ڪڏهن پوءِ لکندس. پوئين سال سياري ۾ آءٌ جهوڪ ويس ته اتي گهڻا ئي فقير شاهه عنايت جي درگاهه تي آيا. ڪي سگهڙ به هيا. صبح اٿندي ئي ڪلام شروع. جهوڪ جي درگاهه جا شيدائي گهڻيئي آهن، ٻين درگاهن وارا به. آتي هڪڙي فقير کي ڳچ ڪلام ياد هيو ڪنڊڙيءَ وارن جو. حوال ڪندي ٻڌايائين ته اصل اُڏيري لعل جي درگاهه جو آهي، پر ڪندڙي ۽ جهوڪ جا پيو دڳ ڀريندو آهي. جڏهن ان شاهو جو ڪلام پڙهڻ شروع ڪيو ته منهنجا ڳوڙها نه بيهن.  ان ڪلام مان هڪڙو جيڪو منهنجي دماغ تي ويهجي ويو آهي هو عرض ڪجي ٿو. ويرين ۾ ٻه ويري، وتري واري زال ۽ بيٽو بي فرمان، ٻڌايل آهن، جن تي پڙهندڙن کي آءٌ سڏ ڏيندس ته اُهي پنهنجو خيال پيش ڪن…

Read the rest of this entry »

 

فقير دريا خان جيڪو ڪنڊڙيءَ شريف جي درگاهه جو آهي، روحل فقير جو پٽ. سندس ڪلام سرائڪي، هندي، ۽ سنڌيءَ ۾ آهي. سر سسئي ۾ فقير دريا خان نه صرف منزل پر رستن جي ساراهڻ جي ڳالهه ڪري ٿو. جي رستي جا ڏونگر منزل جو ڏس ڏين

مون کي ڏونگر ڏس ڏين ٿا، ڙي آيل آديسين جو،

ٻڌي سندرو سچ جو، جي ڪهن سي لهن ٿا.

ووڙ ته لهين ورکي، چاري هيئَن چون ٿا.

چڙهي جبل چوٽ تي، مٿان روح رَمن ٿا.

دريا خان عين عجيب ري، روئڻان ڪين رهن ٿا.

Read the rest of this entry »

اَگياني تي سلوڪ

                  (1)

غيرَتَ مَنجهه غَرَقُ، رَهَنِ جيءَ جهانَ جا،

پوُڄِنِ پيرَ فقيرَ کي، رَکي ڦيرُ فَرَقُ،

عاشِقَ چَڙهيا اَڇَ تي، لِنوَ سان ٻَڌي  لَڪُ،

اَندَرِ ٻاهَرِ هِڪُ، سامي ڏِسَنِ سُپريِن.

Read the rest of this entry »

ٽِه سِٽا  شيخ اياز

 

اڙي شڪاري!

ھن پنڇي جي ٻولڙي

ولر کان نياري.

Read the rest of this entry »

 صاحبڏنو

ملا، جي محبت جي وَٽي هِڪَ پيئين،

ڇڏي مڪتب معرڪو سوريءَ سر ڏئين،

ڪيئن ٿو تون جيئين ريءَ سِڪَ ”صاحبڏنو“ چوي!

Read the rest of this entry »


  • None
  • G.Qadir bhurgri: zilo badin talko matli en u.c budho qambrani men goth abdul haque bhurgri men sofi allha bachayo haswani g niyani amna haswani jehn shah latif j risal
  • AbdulRahman: which book write Dodo Soomro Jo Moot
  • Fayaz: Dear Saqib, It is published in Shaikh Ayaz's compilation called "Kee Jo Beejal Bolyo". Hope this helps. Fayaz